jojo atienza tayag
refresh
messages







theme
updates text
next →

have a blessed sunday to all :)

The hardest part of growing up is you are maturing and aging, but your Height remains the same..

Alam mo kung bakit palagi tayong binibigyan ni God ng BUKAS? Para kalimutan ang nakaraan at tumingin sa kasalukuyan…

HAPPY INDEPENDENCE DAY TO ALL PILIPINO 

LIHAM

Kwarenta’y-singko na ang Bagong Hukbong Bayan. Tulad ng baril na
sukbit ko nitong huli nang tumulak ang aming yunit upang makiisa sa
masang magsasaka pagkatapos lamang ng superbagyong Yolanda.
At tila isang pagkagising mula sa mahimbing na kawalang-pakialam
ang aking pagkamulat sa talamak na kahirapang nagaganap sa ating
bansa.
Hanggang minsa’y pumasok at nakipagtalakayan sa aming English
class ang tagapagsalita ng isang organisasyon ng mga aktibistang tutol sa pagtaas ng matrikula at buktot na pamamalakad sa bansa noon
ni Gloria “I Am Sorry” Arroyo. Nakiisa ako at sa takbo ng panahon,
unti-unting luminaw sa aking isipan ang napakaraming kailangang baguhin sa sistema ng ating lipunan. Ngunit nakakagalit na sa kabila ng
lahat ng protestang ginawa naming kabataan at iba pang sektor noon,
napakakaunti ng pagbabagong nagaganap.
Sa ikatlong taon ko sa kolehiyo ay tuluyan ko nang iniwan ang
akademya. Naani ko na ang pinakamahalagang aral na aking sadya
sa pamantasan — ang sandata ng pagsusuri at ang katamaan ng paggawa ng sariling tindig at responsabilidad hinggil sa mga bagay na
natututunan. Sa rebolusyunaryong paaralan ko natutunan ang tunay
na kahalagan ng pag-aalay ng sarili, ng buhay at lakas para sa malawak na hanay ng masang nangangailangan.
Mahirap ang tumalikod sa lahat ng nakasanayan — pamilya, kaibigan, hilig sa libro at musika, at ang kawalang-responsabilidad
bilang isang tinedyer. Pero mas mahirap talikuran ang kamulatang
gumising sa aking diwa, ang diwang nagbibigay direksyon sa wakas tungo sa aking bukas: isang buhay na buong-buong iaalay sa
serbisyo sa pinakamahirap sa lahat ng mahirap.
Nagpasya akong maging isang Pulang mandirigma sa gulang na 19 
taon, sa isang larangang gerilya sa Samar.
Sa yunit ng Bagong Hukbong Bayan (BHB) na aking sinampahan,
isa sa sampu lamang ang babaeng mandirigma. Isa sa dalawampu
ang galing sa petiburgesya, mas kakaunti pa ang galing sa Maynila.
Ngunit napakagiliw at masayahin ng dinatnan kong yunit ng mga
Pulang mandirigma. Sa aking mahabang paglalakbay sa kagubatan
ay tila inakay ako sa kamay ng kasiglahan ng mga kasamang gerilya.
Ang kanilang magiliw na pag-alalay sa aking mga unang araw, unang
linggo, hanggang unang taon sa larangang napakabago sa akin, ang
lagi’t laging nagpapatatag at humuhubog sa akin.
Ang masa din naman ay walang katulad kung magmahal sa kanilang
Pulang Hukbo. Marahil dahil alam ng masa na sa loob ng mahigit apat
na dekadang paglago ng kilusan sa mga baryo na napapaloob sa larangang aking dinatnan, walang katulad din ang debosyon ng Pulang
Hukbo sa pagsusulong ng kanilang interes ng walang kahit na anong
pag-iimbot sa sarili. Napakarami nang namartir sa hanay ng mga
Pulang Hukbo at ng masa mismo, ngunit ang lumalalang kahirapang
kinakaharap nila at ang determinasyong labanan ito ang nagpapahigpit sa relasyon ng masa at ng BHB.
Sa aking pagmamasid sa araw-araw na pagbubungkal ng lupa ng
masa dito, ay saka ko lang naintindihan ang tunay na kahulugan ng
salitang kahirapan. Ang maghapon at buong-buhay na pagyuko sa
lupa sa ilalim ng mabangis na araw o ulan, ang kawalang katiyakan
kung kailan makakahawak ng susunod na pera, ang pangungutang
sa kapit-patalim na porsyento — sa isip ko, walang taong nararapat
mabuhay ng ganito. Naiintindihan ko rin kung bakit hinding-hindi ipapamahagi ng malalaking mga asyenderong katulad ni Noynoy Aquino
ang yamang ginagawa ng masang magsasaka nang hindi dumadaan
sa isang matagalang digma. Dahil ang kapalit ng laksa-laksang kahirapan ng malawak na mamamayan ay ang limpak-limpak na yaman at
kapangyarihan ng naghaharing uri.
“Pagkaraan ng ilang taon mula sa aking pagsampa, ang masaklap
pa ay ang pananalasa ng bagyong Yolanda, kung saan ang kaunting tanim ng masa ay isang-daang porsyentong nawasak. Kung
dati ay kulang na kulang ang kabuhayan ng masa, ngayon sila ay
walang-wala. Walang makain, walang maibenta. Nangangahulugan
ito ng pagtanggap nila ng mas mababa pang bayad sa pagtrabaho
sa bukid ng iba, higit pang pag-utang sa mas mataas na porsyento,
mas maraming anak na titigil sa pag-aaral at magpapaalila kung
saan mayroong mag-alok ng trabaho. At pinakamasahol sa lahat,
sa gitna ng lahat ng ito ay walang plano ang rehimeng Aquino
na tugunan ang tumitinding kahirapan ng maralitang biktima.
Ipinabor sa pagkamkam ng ganansya ng malalaking komprador
burgesya na mga kaibigan ng rehimen ang programa sa rekonstruksyon.”
Tanging ang rebolusyunaryong kilusan ang tunay na naririyan para sa
kanila. Ang mga Pulang mandirigma ang nandiriyan sa kanilang tabi
bago at pagkatapos ng bagyo. Kinabukasan pagkatapos ng bagyo
ay tumulong ang BHB sa pinakamalapit na mga baryo. Muling itinayo
ang mga nasirang bahay, nilinis ang mga duming nagkalat, at higit sa
lahat, pinagkaisa ang mga organisasyon ng mga magsasaka. Isa ito sa
pinakamaningning na panahon na ng aking pagiging Pulang mandirigma: ang pagkakaisa ng BHB at mamamayan sa organisadong pagkilos
sa pangangalap ng pagkain, pag-ayos ng mga taniman, pagsingil
sa reaksyunaryong gobyerno, at iba pang pakikibakang masa upang
tugunan ang pinsala ng bagyo.
Ngunit napakarami pang kailangang gawin sa aming kinikilusang
larangang gerilya. Sa pangmadalian, ang susi sa lahatang-panig na
pagtugon sa kagutuman ng masa ay ang pagpapaunlad ng produksyon sa pagkain at sa mga tanim na mabilis tumubo at madaling
ibenta. Pagkatapos nito ay kailangang iangat ang kanilang pagkilos
sa malawakang pagdedemanda ng pagpapataas ng presyo ng mga
produktong sama-sama nilang ipinunla.
Ako’y 24 taong gulang na ngayon at ipinagbubunyi ang mahabang
kasaysayan ng armadong pakikibakang tangan ng BHB, at lalung determinado sa dakilang rebolusyonaryong misyon na aking tinangggap.
Buo ang paniniwala kong sa pamamagitan lamang ng pagsusulong
hanggang sa tagumpay ng bagong demokratikong rebolusyon tunay
na matutugunan ang lahat ng karaingan at maitaguyod ang mga karapatan ng mamamayan.
Kung napapanood sa telebisyon ang malawakang pinsalang dulot
ng bagyong Yolanda, ito ay sampung beses na mas malala para sa
masang binabalot ng galit at takot sa hinaharap na ilang taon ng
pinatinding gutom at kahirapan. Sadyang napakahinog ang kalagayang tumatawag sa lahat ng rebolusyunaryong kabataan na magtungo
sa kanayunan, makipamuhay sa uring magsasaka at sumampa sa BHB
sa Eastern Visayas. Ako’y nanghihikayat sa aking henerasyon na huwag nang mag-alinlangan, nasa ating pakikiisa sa pakikidigma ng
masa ang katiyakan ng tunay na tagumpay, hindi sa mga ilusyon ng
gitnang uring tumitingala at nagsisilbi sa naghaharing uri. Halina,
makiisa sa mamamayan sa panahon ng kanilang dalamhati, samasama tayo sa pagbangon sa pamamagitan ng siklab ng armadong
pakikibaka!
LIHAM MULA SA SILANGAN PARA SA KABATAAN:
ANG MAGHIMAGSIK AY MAKATARUNGAN!
Kasamang Maria Lorena Malaya
Pulang Mandirigma ng Efren Martires Command
BHB Eastern Visayas
Marso 29, 2014

"Alam mo ba ang ibig sabihin ng TANGA? Isang mabuting tao na inaabuso ng iba."

“The number you are calling is meron ng ibang kapiling please stop hoping dahil makakasakit lang ito sayong feeling”

Kung magiging hayop ka sa pangalawang buhay.. Di ka pa ba sawa?